Tijdens het laatste jaar aan het humaniora moet elke student een eindwerk afleveren, meestal een onderzoek uitvoeren of een paper schrijven. Maar wanneer je podiumkunsten studeert is dat anders, je laat een performance zien. Dus mijn opdracht: maak een mini musical van 15 à 20 minuten.

Om zoiets voor elkaar te krijgen, gaat er een proces aan vooraf en dat begint eigenlijk al wanneer je nog in het vierde of vijfde middelbaar zit. Je werkt zo nauw samen met de jaren boven jou, dat je automatisch al nadenkt over thema’s, nummers, gevoelens die je in je eigen AP kunt verwerken. Dus hielt ik een boekje bij waar ik alles in opschrijf wat in mij opkwam. Af en toe schrap je iets, maar je gooit het nooit weg want wie weet kun je het later toch gebruiken.

Na heel wat wikken en wegen werd mijn hoofdthema: hoogsensitiviteit. Ik ging geleidelijk aan aan de slag met monologen schrijven, nummers zoeken, een decor bedenken, lichtplan opstellen, script schrijven, etc. totdat ik tevreden was. Ik dacht na over elke verwoording, elk detail was belangrijk dat het de juiste intentie weergaf.

9 mei 2025, D-day! Met een heel proces van vallen en opstaan achter de rug, was het zo ver. Ik had tot ’s avonds laat staan repeteren, gezorgd dat ik mijn teksten beter kende, geprobeerd om er nog het beste van te kunnen maken. Maar dan is het zo ver, er is geen weg meer terug. Ik adem diep in: 3, 2, 1… En daar ga ik dan, het podium op.

Ik had nog nooit zo veel stress in mijn leven gehad als toen, maar ook nog nooit zo’n voldaan gevoel gehad als op het moment van mijn beuging. Ik ben zo ontzettend trots op wat ik daar heb neergezet.

Perfect, was het zeker niet! Heb ik mijn grenzen verlegd, zeker weten!