Het klinkt misschien als een cliché, maar er is iets magisch aan surfen. Vanaf het moment dat ik het water in stap, voelt het alsof alles even stilvalt. Het enige wat nog telt, zijn de golven, het ritme van de zee en het moment zelf. Het geluid van het water, de frisse zeelucht en de kracht van de oceaan nemen mijn gedachten mee, ver weg van alles wat zwaar voelt.
Wanneer ik een golf neem en me laat meevoeren, voel ik een vrijheid die ik zo graag wil blijven vasthouden. Alsof zorgen voor even geen plaats meer hebben en mijn hoofd eindelijk rust vindt. Op dat moment bestaat er niets anders dan balans houden, voelen en vertrouwen.
Maar ik geraak er ook mijn frustraties in kwijt. De kracht die ik nodig heb om meegenomen te worden door de golf, die haal ik ook doorzettingskracht, alle slechte energie helpt mij om die golf te nemen. Soms lukt het surfen even niet, dan heb ik weer te veel pijn en ontstekingen of is mijn energielevel te laag. Dat is klote maar dan probeer ik dat gevoel toch met het geluide van de golven mee te geven, ik analyseer de golven en dan beeld ik mij in dat ik op de beste golven surf en mij weer vrij voel.
Want dat is de bijzondere kracht die de zee heeft. Ze leert me loslaten, opnieuw ademen en gewoon aanwezig zijn. Elke golf brengt energie, elke val leert me weer sterker opstaan, en elke stroom geeft me het gevoel dat ik leef.
Surfen is voor mij meer dan een hobby. Het is vrijheid, rust en kracht in één passie. Een manier om alles even achter me te laten en gewoon mee te gaan met wat komt.
